นโยบายของโรงเรียนอันใหม่ ที่มีมาตั้งแต่ปีที่แล้วคือ การให้อาจารย์ที่ปรึกษา ไปเยี่ยมบ้านเด็กในที่ปรึกษาทุกๆคน แต่ในควมาเป็นจริงก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ก็เลยจะไปเท่าที่ไปได้ จากปีที่แล้วห้องผม อ.ไปบ้านแค่ประมาณ 10 กว่าคนเท่านั้นเอง (จากทั้งห้อง 45 คน) แล้วก็คนที่ถูกบุกถึงรังนั้นส่วนใหญ่คือพวกบ้านใกล้โรงเรียน แล้วก็บ้านใกล้กันเพื่อนในห้องห้องด้วยกันเอง (เพื่อสะดวกในการเยี่ยมบ้านหลายๆคนในคราวเดียว)

มาถึงปีนี้ อย่างที่เคยเล่าไปคือ อ.ที่ปรึกษาของห้องผมปีนี้โหดถึงใจเอามากๆ แต่แล้ววันนี้ในคาบโฮมรูม จู่ๆพี่แกก็ถามขึ้นมาว่า "ใครอยากจะให้ไปเยี่ยมบ้านมั่ง" ด้วยสัญชาตญาณของนักเรียน ซึ่งบางครั้งก็หาเหตุผลมาอ้างอิงไม่ได้ ทำให้ผมนึกใจว่าคงจะไม่มีใครยกหรอก แต่แล้วก็ยกขึ้นมาถึง 2 คน "โอ้ ไม่น่าเชื่อ" แต่แล้วไม่รู้ว่าเหตุการณ์พาไปท่าไหน อ. กลับบอกว่าจะไม่ไปบ้าน 2 คนนั้น แต่กลับถามขึ้นมาแทนว่าบอกใครอยู่แถวจรัญฯ 13 มั้ง ไอ้เราก็เลยนึกในใจ "เฮ้อ รอดแล้ว บ้านตูอยู่จรัญฯ 35 นู้นแน่ะ คนละฝั่งกันเลย" และแล้วผู้ที่อยู่จรัญฯ 13 ประมาณ 3-4 คนก็เริ่มรู้ชะตากรรมตัวเอง

ทว่า!! ชะตากรรมดันพลิกพัน อยู่ๆพี่แกก็ถามขึ้นมาอีกทีว่า จรัญฯ13 นี่มันแถวๆแมคโครใช่มั้ย? "แมคโคร มันแถวบ้านผมตะหาก คนล่ะที่แล้ว" ผมคิดในใจ

แต่แล้วก็ยังอุตสาห์มีคนหวังดีตอบ "แมคโครนี่แถวๆจรัญฯ 35 ครับอาจารย์"
อาจารย์ : "อ๋อหรอ ใช่แล้วแถวนั้นแหละที่จะไป"
ผม : (ซวยแล้วไง)
อาจารย์ : "งั้น ไหนใครบ้านอยู่จรัญฯ 35 บ้าง"

ผมยกมือขึ้นแบบทำใจดีสู้เสือ กะว่าถ้ายกน้อยก็คงอาจจะไม่มาล่ะมั้ง ด้วยความที่หน้าบ้านผมทาสีโฉบเฉี่ยว เขียว-ชมพูเอาไว้ เพื่อนๆหลายคนถึงแม้จะไม่เคยมาบ้าน แต่เคยผ่านหน้าบ้านก็พอจะจำได้ แล้วก็คนที่จำได้นั้นแหละครับ จู่ๆพอผมยกมือพี่แกก็เล่นบรรยายลักษณะบ้านผมซะหมดเลย อ.แกก็ซักต่อไป พี่แกก็ตอบซะยังกะเป็นบ้านตัวเองงั้นแหละ ด้วยความเกรงใจของอ.ที่เห็นลูกศิษย์อุตสาห์ช่วยบอกอย่างละเอียดทำให้ผมก็เลยโดนไป ทว่าอ.แกจะมาวันพฤหัสนี้เลยน่ะสิ แค่คิดก็มันแล้ว...