ขอย้อนความไปเมื่อ 6 วันก่อนตอนวันที่ 26 นะครับ วันนั้นเนื่องจากกะว่าจะไปอ่านหนังสือกับเพื่อนที่มหาลัย เลยว่าจะอยู่ดึกหน่อย ก็เลยเตรียมกระเป๋าไปค้างหอเพื่อน (Kos) ซะเลย แต่เนื่องจากกระเป๋าผมมันเต็มแล้ว เลยว่าจะหาถุงมาใส่ชุดนอนแล้วก็เสื้อของวันพรุ่งนี้ซะหน่อย นั่งหาอยู่สักพักก็ยังไม่เจอ แม่ผมก็เลยหยิบกระเป๋าใบใหญ่ๆมาให้ผมใบนึง เนื่องจากรีบมากผมก็เลยเอาใบนี้แหละ แล้วก็ยัดสัมภารกใส่ลงไปอย่างเร่งด่วน ก่อนที่จะรีบออกจากบ้านไปมหาลัย
วันถัดมาหลังจากที่สอบเสร็จ (ประมาณบ่าย 2) ผมก็๋เลยรีบออกจากมหาลัย เพื่อไปเดินแถวๆสยามหาซื้อของขวัญปีใหม่ให้เพื่อนซะหน่อย เดินวนหามันตั้งแต่ MBK ไปจนถึงพารากอนก็ไม่เจออะไรถูกใจซะที จนเกือบจะ 5 โมงอยู่แล้ว สุดท้ายผมเลยกะว่าจะเข้าไปดูที่เวิร์ดเทรดเป็นที่สุดท้าย
ผมเข้าไปเดินส่วนนอกห้าง แล้วก็ด้านอิเซตันก็ยังไม่เจออะไรเข้าตาอยู่ที่ ก็เลยเดินเข้าไปที่ห้าง ZEN ชั้น 5 ตอนนั้นผมแต่งชุดนักศึกษา สะพายเป้หนึ่งใบ แล้วก็แบกกระเป๋าใบใหญ่ๆอีกนึงใบที่ข้างในใส่เสื้ออยู่ไปกี่ตัว และแล้วรปภ. จู่ก็เริ่มมองมาทางผมแล้วก็ทำหน้าสงสัย + ระแวงสุดชีวิต พอผมเดินไปทางไหน ก็มีการแอบเดินตามมาอีกแน่ะ ยิ่งกว่านั้น ยังเหมือนจะวอบอกรปภ. ชั้นอื่นๆให้ระวังผมซะด้วย (พอดีแอบได้ยิน)
ไอเราก็แค่กะจะมาเดินดูของ เจอแบบนี้เข้าไปก็เลยไม่มีกะจิตกะใจดูเลย ก็เลยรีบชิ่งกลับบ้านอย่างด่วน เอาของไปเก็บที่บ้าน แล้วไปเดินดูห้างใกล้ๆบ้านก็ได้(ฟะ) นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเวลาไปไหนมาไหนอย่าทำตัวเป็นไอบ้าหอบฟาง
ปล. ส่วนเรื่องวางระเบิดก่อนปีใหม่นั่นผมไม่เกี่ยวจริงๆนะ
